چگونه می توان خواص ضد شعله تشک های لاستیکی را بهبود بخشید

بهبود عملکرد ضد شعله تشک های لاستیکی را می توان از زوایای مختلف مورد بررسی قرار داد. در انتخاب مواد لاستیکی، اولویت باید به لاستیک هایی با خاصیت بازدارندگی در شعله، مانند لاستیک نئوپرن که ساختار مولکولی آن حاوی کلر است، تولید گاز کلرید هیدروژن در حین احتراق و مهار واکنش احتراق داده شود. همچنین می توان از لاستیک های مصنوعی با اجزای ضد شعله{2} افزوده استفاده کرد.

 

افزودن مواد بازدارنده شعله یک روش کلیدی است. بازدارنده های غیر آلی شعله مانند هیدروکسید آلومینیوم و هیدروکسید منیزیم با حرارت دادن تجزیه می شوند، گرما را جذب می کنند، دما را کاهش می دهند و بخار آب تولید می کنند تا غلظت اکسیژن را رقیق کنند و در نتیجه احتراق را مهار می کنند. بازدارنده های آلی شعله، مانند بازدارنده های هالوژنه و بر پایه فسفر{2}}، هالیدهای هیدروژن را در طی احتراق آزاد می کنند، رادیکال های آزاد را جذب می کنند و واکنش زنجیره ای احتراق را خاتمه می دهند. بازدارنده های شعله بر پایه{3}فسفر در طی احتراق اسید فسفریک یا پلی فسفریک اسید تشکیل می دهند و سطح لاستیک را می پوشانند و اکسیژن و گرما را جدا می کنند. تنظیم فرمول تشک لاستیکی همچنین می تواند عملکرد بازدارنده شعله را بهبود بخشد. استفاده از لاستیک بسیار اشباع شده به عنوان ماده پایه، پیوندهای غیراشباع را کاهش می دهد و احتمال احتراق را کاهش می دهد. افزودن سینرژیست ها همراه با بازدارنده های شعله برای بهبود کارایی بازدارنده شعله کار می کند. به عنوان مثال، تری اکسید آنتیموان همراه با مواد بازدارنده شعله هالوژنه، اثر بازدارنده شعله را افزایش می دهد. فناوری پردازش نیز نقش دارد. دما، زمان و فشار مناسب در حین ولکانیزاسیون به مولکول‌های لاستیک اجازه می‌دهد تا ساختاری متقابل- پایدار تشکیل دهند و خواص بازدارندگی شعله را بهبود بخشند. فرآیند اختلاط پراکندگی یکنواخت بازدارنده‌های شعله و سایر عوامل ترکیب‌کننده را تضمین می‌کند و در نتیجه عملکرد کلی مقاوم در برابر شعله تشک لاستیکی را به همراه دارد. علاوه بر این، عملیات سطحی تشک لاستیکی، از جمله پوشش با یک لایه بازدارنده شعله، یک لایه محافظ بر روی سطح ایجاد می‌کند که از گسترش شعله و انتقال حرارت جلوگیری می‌کند و عملکرد بازدارنده شعله را بیشتر می‌کند.